سیستم وبلاگ پارسی باکسسیستم مدیریت فروش هاست و دامینسایت شخصی محسن داوری برنامه نویس PHPهماهنگی با موتورهای جستجو , رنکینگ گوگل , google pagerank , page rank , seo , search

سلام خدمت همه ی دوستا عزیز ، خوب بالاخره این پارسی باکس هم راه افتاد و امروز در خدمتتون هستم تا به بهانه ی آغاز ماه محرم الحرام یه متن کوتاه و چند تا شعر از بزرگان در مورد محرم براتون بزارم ، ان شاءالله در این ماه حزن و اندوه با مطالب گسترده و متن های زیبا در خدمتتون خواهم بود ، امیدوارم در پناه امام حسین سرور و سالار شهیدان آنچه باید رو از این ماه بگیرید....

خوب اول متن رو براتون میزارم که بیشتر یه مقدمه است برای مطالبی که براتون خواهم گذاشت

دراهل بیت سه صفت جمال،کمال و جلال رو داریم که در طول زندگیشان این صفات موج می زنه و اولین صفت کماله.قسمت دوم جمال.یعنی هم زیبایی صورت، هم زیبایی اندام،رفتار و هر چیزی که در عقول و رفتار،روانشناسی انسان نامیده می شود.خیلی از افرادی که به اهل بیت زیاد علاقه ای نداشتند و حتی مغلوب آنها بودند مثل ناصبی ها، که همان اوایل هم امیرالمومنین را در قنوت لعن می کردند.و اینها کسانی بودند که از راهی که خواستند و توانستند سعی کردند این صفات جمال،کمال و جلال را رد کنند.
دشمنان در این زمینه از خود صدیقه کبری شروع کردند.در صحیح بخاری هست که در بیان صفات فاطمه زهرا(س) گفتند که حضرت زهرا آنقدر از نظر قیافه غیرقابل پسند بود که کسی به خواستگاری او نمی آمد در حالی که او انسانی بود که به حور العین شبیه است و امام صادق می فرمایند : صورت مادر ما آنقدر لطافت داشت که اگر در خیابان می رفت و باد می وزید و برگ بر صورتشان می خورد رد برگ بر صورت حضرت زهرا باقی می ماند.
در حالیکه پیامبر اکرم (ص)فرمودند:من و اولادم زیباترین افراد خلقتیم
هیچ گونه نقصی در جمال و اندام و قد و شانه ها و ترکیب موزون بدن اهل بیت وجود نداشت چون اینان اشرف مخلوقاتند در فیزیک و روح ! هم زشتیهای باطنی و هم زشتیهای ظاهری از وجودشان پاک شده بود.
ابن ابی الحدید معتزلی چه زیبا گفت:که اینقدر در طول تاریخ زدند که علی(ع)را خرد کنند در حالیکه علی(ع)شیشه عطری است که اگر بشکند عطرش تمام عالم را فرا می گیرد.
و بعد اینکه شهادت سرانجام همه ی زیبایی هاست.انسانی که در کمال و جمال و جلال به اوج برسد حتما آخر راهش شهادت است. و آقا امیرالمومنین فرمودند:بعد از ما 14 معصوم ابوالفضل (ع) در راس همه شهیدان قرار دارد

خوب حالا می رسیم به اشعار محرم

خاک حرمت ، مهر نماز است حسین (ع)
 
                                                 راه تو ، همیشه چاره‌ساز است حسین (ع)
 
ای خون تو دشنه بر گلوگاه ستم
 
                                                 از خون تو شیعه ، سرافزار است حسین(ع)
 
*  *  *
 
مه بارقه‌ای است در شبستان حسین (ع)
  
                                                    شب ، حادثه‌ای ز درد پنهان حسین (ع)
 
هر صبح ، ز دامن افق ، خون آلود
 
                                                          خورشید بر آید از گریبان حسین (ع)

                                    (مشفق کاشانی )
 
*  *  *
 
او روز شهود خویش را می‌دانست
 
                                            گودال فرود خویش را می‌دانست
 
چون شاعر چیره‌ای از آغاز سخن
 
                                           پایان سرود خویش را می‌دانست

                           (محمدرضا محمدی نیکو )
 
*  *  *
 
ازبهر ستیز و مرگ ، آماده شوید
 
                                   در محضر عشق دوست ، افتاده شوید
 
از خون حسین بشنوید این پیغام
 
                                          در طول زمان همیشه آزاده شوید

                          (سید هاشم نبی زاده )
 
*  *  *
 
بر نیزه ، سری به نینوا مانده هنوز
 
                                             خورشید ، فرا ز نیزه‌ها مانده هنوز
 
در باغ سپیده ، بوته بوته گل خون
 
                                                از رونق دشت کربلا مانده هنوز

                                (محمد پیله ور )
 
*  *  *
 
یک قافله غم ، زکربلا آوردم
 
                                     صد شور و نوا ، زنینوا آوردم
 
بر روشنی تیره دلان کوفه 
  
                                 یک ماه ، به روی نیزه‌ها آوردم

                              (محمود تاری )
 
*  *  *
 
همواره تجّسم قیام است حسین (ع)
 
                                          در سینة عاشقان ، پیام است حسین (ع)
 
در دفتر شعر ما ، ردیف است هنوز
 
                                         دل چسب‌ترین شعر کلام است حسین (ع)

                              (معصومه جمهوری )
 
 
 
در باور شب ، شهاب بودن ، عشق است
 
                                                هم صحبت آفتاب بودن ، عشق است
 
در کرب و بلا به روی لب‌های حسین (ع)
 
                                               یک جرعه زلال آب بودن ، عشق است

                                 (مژگان دستوری )
 
*  *  *
 
عالم ، همه خاک کربلا بایدمان
 
                                        پیوسته به لب ، خدا خدا بایدمان
 
تا پاک شود ، زمین ز ابنای یزید 

                                          همواره حسین ، مقتدا بایدمان

                   (زنده یاد سید حسن حسینی )
 
*  *  *
 
از خون تو شمشیر ، وضو بگرفته است
 
                                            مرگ از تو هزار آبرو بگرفته است
 
زان بادة خونین که تو بر لب زده‌ای 
  
                                     آتش به دل جام و سبو بگرفته است

                        (سید هاشم نبی زاده )
 
*  *  *
 
تیغ از رخ او ز ترس ، گریان گردید
 
                                   مرگ از نگهش به خویش لرزان گردید
 
آوخ ، چه سیه کاری و ننگی ابدی
 
                             از مرگ حسین (ع) ، سهم انسان گردید

                        (سید هاشم نبی زاده )
 
*  *  *
 
گر بر ستم قرون ، بر آشفت حسین (ع)
 
                                    بیداری ما خواست ، به خون خفت حسین (ع)
 
آنجا که زمان ، محرم اسرار نبود
 
                                           با لهجة خون ، سرّ گلو گفت حسین (ع)

                         (زنده یاد سید حسن حسینی )
 
 
 *  *  *
 
الحق که به ما درس وفا داد حسین (ع)
 
                                           هر چیز که داشت بی‌ریا داد حسین (ع)
 
یعنی که تأملی کنید ای یاران !
 
                                           آن هستی خود زکف چرا داد حسین (ع)؟

                            (سید هاشم نبی زاده )
 

خوب اینم از شعر های امروز که بیشتر دوبیتی بودن ، خوب امیدوارم همتون محرم رو به آنچه که باید پیدا کنید و همون طور که باید بشناسین و در این ماه بیشتر برای تعجیل در فرج آقا امام زمان دعا کنید

در پناه خدا باشین

زیر سایه ی مولا علی

یا حق

با سلام خدمت همه ی دوستان عزیز و گرامی ، خوب امروز با چهار تا شعر خدمتتون رسیدم و سعی میکنم در آپ بعدی داستان کوتاه رو براتون بزارم ، خواهشم اینه که با نظراتتون منو در هرچه بهتر شدن وبلاگ کمک کنید خوب سخن رو کوتاه میکنم و می رسیم به شعر های امروز

اولین شعر رو از خانم زینب آذربادگان براتون میزارم

با سلام خدمت همه ی دوستان عزیز وبلاگ ، خیلی دوست داشتم این آپ رو روز میلاد امام رضا میزاشتم ولی خوب فاصله ی بین آپ ها خیلی طولانی می شد و بدقول میشدم واسه همین امروز مطالب رو میزارم و پیشاپیش میلاد این این امام رو به همه ی شیعیان حضرت تبریک میگم و امیدوارم قسمت بشه برین مشهد و از نزدیک تو حرم اون حضرت رو زیارت کنین ... خوب برای امروز متن و اینا رو میزاریم کنار و سه تا شعر براتون میزارم و چند تا جمله که امیدوارم خوشتون بیاد ، خواهشم اینه که با نظرات خودتون منو در بهتر شدن این وبلاگ یاری کنین ، سخن رو کوتاه میکنم و میرسم به شعر ها

شعر اول از خودم

کجا دیدی که انسانی , به یک لحظه , به یک آنی

غمی دارد فراوان و کنون فارغ به آسانی

کجا دیدی که فرزندی , پدر در اشک و بشکسته

شفا گیرد در این منزل , از این نعمت فراوانی

کجا دیدی که بی دینی , شفا از اهل دین خواهد

در این دنیای وانفسا , کند کافر مسلمانی

کجا دیدی حقیقت را , جدا از درک دنیایی

بیا فهمی در این معنا , تو این باور چه میخوانی ؟

کجا دیدی که یک منزل , مسلمان می‌کند اهلی

به یک منظر نظر کردن , ضریح پاک و نورانی

کجا دیدی ؟ کجا دیدی ؟ صفای هشتمین اختر

که می سازد اهالی را , به نور دیده مهمانی

کجا دیدی تو ای عارض , صفای اهل بارانی ؟

عیان سازم همی فخرم , مسلمانی .. مسلمانی

خوب شعر دوم از حسین منزوی

اگر باشی، محبت روزگاری تازه خواهد یافت

زمین در گردشش، با تو مداری تازه خواهد یافت

دل من نیز با تو، بعد از آن پاییز طولانی

چنان پارین و پیرارین، بهاری تازه خواهد یافت

درخت یادگاری، باز هم بالنده خواهد شد

که عشق از کنده­ی ما، یادگاری تازه خواهد یافت

دهانت جوجه­هایش را پریدن گر بیاموزد

کلام از لهجه­ی تو، اعتباری تازه خواهد یافت

بدین­سانکه من و تو، با تفاهم عشق می­سازیم

از این پس عشق­ورزی هم، قراری تازه خواهد یافت

من و تو عشق را گسترده­تر خواهیم کرد، آری

که نوع عاشقان از ما، تباری تازه خواهد یافت

تو خوب مطلقی، من خوب­ها را با تو می­سنجم

بدینسان بعد از این، خوبی عیاری تازه خواهد یافت

جهان پیر، این دلگیر هم، با تو، کنار تو

به چشم خسته­ام، نقش و نگاری تازه خواهد یافت

*****

و می رسیم به شعر آخر که از خانم زینب آذربادگان براتون میزارم با نام گذر امید به شهر فراموشی ها

در آجرهای این خانه

گذشته، خانه کرده است.

خانه در نیمه‌ی تاریک

شهر اکنون ساکن است.

و فردایی روشن

در ذهن دردمند خانه

نمی‌گنجد.

خانه

ویران است.

استخوان‌های رنج قفس دیوار را

به سوی درد

شکافته‌اند.

و سقف...

و سقف نالان است از این همه بار

و کمر سقف زیر بار مسیولیت

شکسته است.

خانه

سرد است.

و بدن یخی باد زوزه کشان

از سوراخ‌های فقر به قلب خانه

رسوخ کرده است.

خانه

تاریک است.

و دست‌های غبارآلود تمنا

پنجره های عبور را

بسته‌اند.

خانه

نمور است.

و اشک‌های نیاز

از دل سقف و دیوار

در پس پرده ی پاییز و زمستان

به قلب سرد خانه

می‌چکند.

خانه

آفتاب سوخته است.

خورشید رنج و درد را

روی صورت رنگ پریده‌ی خانه

چنگ زده است.

خانه

تنهاست.

خانه قرن هاست که

حضور دست محبت را

در انتهای دالان‌های فراموشی

دفن کرده است.

خانه

منتظر است...

منتظر یک نگاه

منتظر آغوش گرم بهار

منتظر بوسه‌ی مهتاب

خوب اینم از شعر های این دفعه و برای آپ بعدی براتون یه سخنرانی و شعر میزارم ، خوب اینم از جمله های کوتاه و شعر های قشنگ

شب های دراز بی عبادت، چه کنم
طبعم به گناه کرده عادت چه کنم
گویند کریم است و گنه می بخشد
گیرم که ببخشد زخجالت چه کنم...

امروز که سر بر حرمت می آیم
انگار تمام عشق کامل شده است
ای ضامن آهو! به غریبی سوگند
دل کندن ازاین ضریح مشکل شده است

اندر آیینه ی دل، عکس شهی می طلبم
به حریم حرم دوست، رهی می طلبم
روز و شب ناله زنان، ندبه کنان، اشک فشان
از خدا دیدن رخسار مهی می طلبم

و این شعر آخر تقدیم به امام زمان (عج)

تا کی در انتظار تو شب را سحر کنم
شب تا سحر به یاد رخت ناله سر کنم
ای غایب از نظر، نظری کن به حال من
تا چند سیل اشک روان از بصر کنم

خوب اینم از مطالب امروز و بدانید امروز اولین روز از بقیه ی عمر شماست

شاد باشین و موفق و پیروز

در پناه خدا باشین

زیر سایه ی مولا علی

یا حق

با سلام خدمت همه ی دوستان عزیز و گرامی ... امروز براتون معرفی یه شاعر گرانقدر رو دارم به اضافه ی چند تا شعر از خود این عزیز و ان شاءالله در آپ بعدی براتون داستان کوتاه رو خواهم گذاشت

عاشقی که شاید، چونان نامش، با تکلف، پیرایه­ها و اینگونگی­های زندگی، بیگانه و با شعرهایش می­زیست، رنج برد تا با رنجنامه­هایش، حرکتی شگرف در ادبیات معاصر، از خود به یادگار گذارد و شاهکارهایش را بی­دریغ، تقدیم به زبان و ادبیاتی نمود که هرچند به آن تعلق نداشت، خود را میزبان غزل معاصر این دیار ساخت.

معرفی

حسین منزوی، شاعر و غزلسرای معاصر، متولد اول مهرماه 1325 در خانواده­ای فرهنگی و اهل ادبیات و هنر در زنجان بود. وی در سنین جوانی و پس از گرفتن دیپلم، جهت تحصیل در رشته­ی ادبیات فارسی در دانشگاه، زنجان را به قصد تهران ترک کرد، ولی تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته­ی ادبیات، در دانشگاه تهران ناتمام رها کرد و به رشته­ی جامعه­شناسی روى آورد، اما پس از مدتی به علت مسائل روحی، به زادگاه خود برگشت و تا زمان مرگ در این شهر باقی ماند.

وی از همان ابتدای جوانی در جلسات ادبی مانند شب­های شعر و کانون­های نقد شعر که با حضور بزرگان شعر و ادبیات معاصر برگزار می­شد، شرکت نموده و با ارائه­ی آثار خود، شگفتی همگان را برمی­انگیخت .

*****

اینم شعر ها

*****

می­کنم الفبا را، روی لوحه­ی سنگی

واو مثل ویرانی، دال مثل دلتنگی

بعد از این اگر باشم، در نبود خواهم بود

مثل تاب بیتابی، مثل رنگ بیرنگی

از شبت نخواهد کاست، تندری که می­غرّد

سر بدزد هان! هشدار! تیغ می­کشد زنگی

امن و عیش لرزانم، نذر سنگ و پرتابیست

مثل شمع قربانی، در حفاظ مردنگی

هر چه تیزتک باشی، از عریضه­ی نطعت

دورتر نخواهی رفت، مثل اسب شطرنگی

قافله است و توفان­ها، خسته در بیابان­ها

در شبی که خاموش است، کوکب شباهنگی

در مداری از باطل، بی­وصول و بی­حاصل

گرد خویش می­چرخند، راه­های فرسنگی

مثل غول زندانی، تا رها شویم از خُم

کی شکسته خواهد شد، این طلسم نیرنگی؟

صبح را کجا کشتند، کاین پرنده باز امروز

چون غُراب می­خواند، با گلوی تورنگی

لاشه­های خون­آلود، روی دار می­پوسند

وعده ی صعودی نیست با مسیح آونگی

*****

*****

ما خویش ندانستیم ، بیداریمان از خواب

گفتند که بیدارید ، گفتیم که بیداریم

من راه تو راه بسته ، تو راه مرا بسته

امید رهایی نیست ، وقتی همه دیواریم

تشویش هراز "آیا" وسواس هزار "اما"

کوریم و نمیبینیم ، ور نه همه بیماریم

دوران شکوه باغ از خاطرمان رفته است

امروز که صف در صف ، خشکیده و بی باریم

دردا که هدر دادیم ، آن ذات گرامی را

تیغیم و نمی برّیم ، ابریم و نمی باریم

از زمزمه دلتنگیم ، از همهمه بی زاریم

نه طاقت خاموشی ، نه میل سخن داریم

آوار پریشانیست ، رو سوی چه بگریزیم؟

هنگامه ی حیرانی است ، خود را به که بسپاریم؟

*****

*****

خوب یه سری شعر های کوتاه هم طبق معمول براتون میزارم امیدوارم که لذت ببرید

گفتمش دل می خری ؟ پرسید چند ؟

گفتمش دل مال تو ، تنها بخند .

خنده کرد و دل ز دستانم ربود .

تا که من باز آمدم او رفته بود ،

دل ز دستش روی خاک افتاده بود .

جای پایش روی دل جا مانده بود .

بلبلان را آرزویی جز گل و گلزار نیست

دوستان را لذتی جز لذت دیدار نیست

سکوتم را به باران هدیه کردم ، تمام زندگی را گریه کردم

نبودی در فراق شانه هاست ، به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

و در آخر امروز اولین روز از بقیه ی عمر شماست ، قدر لحظات را بیشتر بدانید

اینم از مطالب ایندفعه

در پناه خدا باشین

زیر سایه ی مولا علی

یاحق

سلام به همه ی دوستان وبلاگ

 عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت

صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت

امروز با یه سخنرانی و دوتا شعر در خدمتتون هستم

عشق واقعا چیه ؟ یه نگاه و یه مدت دوست داشتن و یه مدت تفریح و بعدشم تا آخر عمر تحمل .... عشق امروزی ها اینه دیگه ... فقط اولش خوشه ... این روزا تا به قول معروف عاشق میشی هیچکی اول کار نمیپرسه که عشقت چطوریه ... یه نگاه بهت میکنن میگن بورو بچه خشتکت رو جمع کن ... یا مثل خیلی های دیگه میگن ... درس خوندی ؟ سربازی رفتی ؟ کار داری ؟ یا هزار تا مرگ و کوفت دیگه ... قدیما میگفتن لذت عشق به نرسیدنه ... اما هیچکی تعریف یکسانی از عشق نداره ... وقتی میری باهاش صحبت کنی دست و پات میلرزه میگن عشق نیست خجالته ... وقتی میری وایمیستی که فقط نگاهش کنی میگن عشق نیست عادته ... وقتی که به هیچی فکر نمیکنی به غیر از اون میگن عشق نیست جهالته ... وقتی میگی من تو این دنیا هیچی به غیر از اونو نمیخوام میگن عشق نیست حماقته ... ولی هیچ وقت نمیدونن یا نمیخوان بفهمن که شرم و لرزیدن دست و پات ماله داغی حسی هستش که داری تجربه میکنی یا وقتی وایمیستی که فقط نگاهش کنی و از دور تماشاش کنی نمیدونن اینم در مرام آدما یه تعریف ابتدایی از عشقه ... وقتی به هیچی فکر نمیکنی به غیر از اون مقدمه ای برای پاک شدنه ... وقتی میگی من هیچی رو تو دنیا به غیر از اون نمیخوام نمیدونن که رها شدن از خودته نه وابسطه شدن به یکی دیگه ... تو مرام پدر و مادرای امروزی عشق برابر هوسه ... همین و بس ... ولی حتی یه لحظه هم به احساست اهمیت نمیدن چه برسه به فرصت نمیگم حق این کارو ندارن اونا هم نگرانن ... چرا میگن عشق ماله قدیمی هاست ...

یه بزرگی میگفت عشق مثل این میمونه که تو سعی کنی همه چیز رو از دریچه ی نگاهش ببینی ... خودت را همسان با معیار های اون بکنی ... بعد یه مدت مثل این میونه که عاشق خودت شده باشی چون دیگه این وسط من و اون وجود نداره و شبیه هم شدین ... چرا فکر میکنن این حس رو ما خودمون در خودمون از بین میبریم ... چرا گردن این زمونه نمیندازن و نمیگن این همه کار و گرفتاری و مشغله نایی برای عاشقی نمیزاره ... اونا انقدر نگران دنیای ما هستن که دیگه جایی برای نگرانی دل نمیمونه ... اینا همه الکیه و یادت میره ... مسلما همین طوریه ... وقتی به یه دونده بگی تو میتونی اونم مسیر رو میره ولی اگه بهش بگی نمیتونی تا یه جایی رو بیشتر نمیره ... رفته رفته انرژی اش سر حرفی که بهش زدی از بین میره ... بجای اینکه فکرش رو متمرکز هدف بکنه به حرفی که زدی فکر میکنه ... مگه نه اینکه زندگی یه جاده است ... ما هم که قرار نیست تو این مهمان سرا بمونیم ... چرا آدما بزرگ های این دوره زمونه فکر میکنن فقط خودشون میفهمن ؟ انقدر بهت میگن و میگن تا کم کم عشقت از بین میره و تبدیل به عادت میشه ... فراموشی هم که تو ذات همه است پس ... تو هم فراموش میکنی که یه روزی چه حسی داشتی ... دنیا رو دگرگون کنی و یه قصر رویایی براش بسازی و با یه نون و نمک خشک و خالی سر کنی ... انقدر سطح توقعات ما زیاد شده که نمیتونیم به چنین عشقی فکر کنیم ... یه ذره هم حق دارن خانواده ها ... انقدر این دنیا و زندگی بی رحم هست که عشق رو زیر چرخاش له میکنه ... ولی همیشه یه امکانی هست و تو باید کسی باشی که اونو جدی بگیری ... انیشتین میگه عشق همون قدر که دلت رو پر میکنه مغزت رو خالی میکنه ... اگه یه خورده از تعلقات دنیایی فاصله بگیریم میشه به چنین عشقی فکر کرد ... نمیگم فردا بری به اولین کسی که رسیدی بگی عاشقتم یا اولین کسی که گفت عاشقت بگی آخ جون ... نه ... ولی اگه از مرام کثیف این دنیا فاصله بگیری ... میشه بهش فکر کرد.

 از عشق شد م خسته ، بیرون شد ه از خویشم

                         از نور شدم رسته ، با تاریکی هم کیشم

غم دارم و غم داری ، سنگین شده بر سینه

                        من می روم از دنیا ، بی وصله و بی پینه

خاکی به ابد بر سر ، از یار گریزانم

                             من در طلب نوری ، در تاریکی گریانم

در شعر نمی شد گفت ، عاشق چه کسی باشد

                          در راه بباید گفت ، عاشق سفری باشد

او می رود از یک ره ، پر از ره بی راهه

                        گر حق بود آن عشقش ، پیروزی او ساده

من سوخته ی عشقم ، مظلوم غریبانه

                       می میرم و می سوزم در عشق شریفانه

با عشق بگریم من ، آن یار نیاید باز

                           من در طلب عشقم در خواب کنم پرواز

این عشق چه بر من داد ؟ جز خسنگی ام در راه

                  بی مهر در این غربت ، این عشق پری از کاه

اکنون که امیدی نیست ، من مرگ طلب دارم

                          از نور و همی شادی ، افسوس گریزانم

یه بزرگی میگفت عشق مثل سقوط از یه ساختمون بلند میمونه ... اگه این وسط اون کسی که دوسش داری باهاش عشقت رو تقسیم کردی ... عشق بهت بال پرواز کردن رو میده و نمیزاره بیوفتی ... در غیر این صورت مثل یه سنگ میوفتی پایین و همه از کنارت رد میشن و هیچکی نگاهتم نمیکنه ... فقط تو کتابا مینویسن یه عاشق دیوانه ی دیگر نیز سقوط کرد ... اینم برای آدم بزرگا سبب خنده میشه ... نمیگم تو عاشقی باید همش با دل بری جلو نه ... به همون اندازه که دلت رو دخیل میکنی عقلت رو هم دخیل کن ... اینطوری شاید بهتر به نتیجه برسی ... نمیدونم این همه تعریف از عشق چطوری به وجود آمده ، جدا از اینا ما بالاخره یه روز از دنیا میریم و غصه ی ماهم تموم میشه و تنها چیزی که این وسط میمونه مهر و محبتی هست که تو دل آدما بجا گذاشتیم .... تو این دنیا یه عده مثل لیلی و مجنون موندگار میشن و یه عده هم مثل فرعون و نمرود منفور ... مهم اینه که عشق و محبت چیزی نیست که در طول زمان از بین بره ...

از دوری ات ای یار جنون چیزی نیست

                   غم دارم از اینکه پیش من لیلی نیست

مجنون تو ام اگر تو را میخوانم

                      این خواندن من فقط غم دوری نیست

صد بار سرودند که عاشق تنهاست

                    او در غم یار است غم اش روزی نیست

این دل به هزار درد گرفتار شده

                      باز آی به پیش من دگر عمری نیست

صد بار سرودم که بیا دل تنهاست

                گفتی که در این عشق تو پیروزی نیست

از عشق چه گویم که دچارش گشتم

                           گر او برود لیلی و مجنونی نیست

عارض بنوشت سر در خانه ی خود

                    از دوری ات ای یار جنون چیزی نیست

عید سعید فطر بر شما مسلمانان جهان مبارک باشه

دست حق نگهدارتون

 زیر سایه ی مولا علی یا حق

سلام به همه ی دوستان عزیز و گرامی امیدوارم تا اینجای ماه رمضان رو پر برکت و پر از روحیه پشت سر گذاشته باشین و هر روزش براتون یادآور یک سحری دلچسب و یه افطار به یادموندنی باشه

امروز آمدم تا براتون یه ذره حرف بزنم و یه شعر بزارم ولی البته بگم الان شب هست ولی در حقیقت روزه چون ساعت 1 و خورده ای بامداد روز جمعه است و من در خدمت شما هستم ، پس بدون اضافه گویی میرم سراغ متن اول

آدما یادشون میره که معنی زندگی چیه ، شاید بچه ها بهتر اون رو بشناسن ، چون وقتی واردش میشن گریه میکنن ،شاید اونا بهتر درک کردن واقعیت زندگی رو ، چون هنوز هیچ تعلق خاطری ندارن ، ولی وقتی میرم تو بغل مادر ...  وقتی بهش وابسطه میشن .... گریه رو فراموش میکنن ولی هنوز معصومیت تو نگاهشون موج میزنه ، م آدماا از بچگیمون هیچ خاطره ای رو به یاد نداریم یا خیلی کم چون انقدر برامون به سرعت میگذشت که ترجیح میدادیم لذت سپری شدن لحظات رو به خاطر بسپاریم

اما وقتی که بزرگ تر شدیم ، وقتی بیشتر وابسطه ی این دنیا شدیم ، وقتی که انقدر مثل آدم بزرگ ها شدیم ،  وارد دنیای پوچشون شدیم  که گریه کردن رو مایه خجالت خودمون می دیدیم ،هیییییییییییییییییییییییی ....

 بعد که میشینیم و یه ذره به روزای قبل فکر میکنیم ، که چی بودیم و چی شدیم ، سعی میکنیم که یه کار مثبت ،

یه فکر خوب

یه اثر جاوید

از خودمون به جا بزاریم ، تا مردم مارو به نیکی یاد کنن ، میگن بعضی از آادم ها بعد یه سنی زیادی مهربون میشن ، زیادی عاشق میشن زیادی .... ولی چه حیف ، چه حیف که خیلی از لحظات رو از دست دادن،چه حیف که بهترین لحظات رو از دست دادن ، چه حیف و چه حیف ،فرق آدما اینجا معلوم میشه ،اونایی که اگه همین حالا هم بخوان از این دنیا برن کلی خاطره دارن که هیچ ،از زندگی هم راضی بودن و تمام لحظات رو از عشق و محبت پر کرده بودن ،ولی نه مثل کسانی که دارن فکر میکنن چطور از خودشون خاطره بجا بزارن

لحظات خیلی زود میگذره ،زودتر از اون چیزی که آدما فکرشو بکنن ولی حیف ،که در گذر این لحظه ها ما فراموش کار ترین هستیم ،و چه حیف تر اینکه ،فراموش کار ترین بمونیم

و چه حیف و حیف که فراموش کار بمیریم

یه یا علی

یه بسم الله

برای شروع

دیگه داره کم کم دیر میشه

پس بساز خاطره ها رو

که زیبا شن زندگی و روشن شن لحظه ها از حرمت این خاطره ها

قبل از اینکه حرف دوم رو شروع کنم میخوام یه شعر براتون بزارم به اسم رنگ های بی رنگ

 خوب من همیشه نسبت به رنگارنگ بودن آدما شکایت داشتم و خوب بهتره این مطلب رو در ادامه بخونین و اگه دوست داشتین نظر بدین

در چرخش این دار , که هر رنگ , به صد رنگ

                                   در رنگ , چو بیرنگ شرنگ , در پی یک ننگ

آسوده که آسود ؟ در چرخش بی سود

                                             آسوده تنان بر دو قلم , کور و یا منگ

خوش صبح ز بی صبح زمین , صبح امید است

                                         بی صبح زمین تار شود , تار پر از جنگ

فردای چه فرق است ؟ امروز چو فرداست

                                              افسوس که دیگر نبود آه از این ننگ

بی مهر ترینیم , در پرده ی اوهام

                                     مهری که نخواهد مامن , جای همه سنگ

با سرعتی از نور , در قعر روانیم

                                          هیهات که گم کرده‌ی جاییم , بر چنگ

عارض به شرف گفت , ای پاکترین عشق

                                             فریاد کنم , ناله کنان , آه از این ننگ

در هر رنگی که وارد این دنیا میشه یه زهری نهفته است برای طرح اولیه ی یک ننگ ، به نظره من دنیا رو باید بی رنگ دید ، بعضی ها سفید ، بعضی ها سیاه ، اینجا آدم های خاکستری معنا ندارن چون نه به سفیدی تعلق دارن نه به سیاهی ، رنگ ها فقط برای پوشوندن واقعیت پاکی و ناپاکی آدمها به وجود آمده ، میدونین ، نفس انسان مثل یه چراغ میمونه ، گناه هایی که انجام میدی مثل کاغذ های رنگی که جلوی نور چراغ میگیری ، هرچی گناه بیشتر باشه ، نور کمتری از نفس آدم به آدم میرسه ، به یه جایی میرسه که دیگه نوری نمیمونه ، ولی خدا باز هم با سختی و مشکل و گرفتاری و امتحاناش یه راهی باز میکنه که نفس بتونه نورش رو برسونه ، قصد ، نور معمولی نیست ، منظور نوری هست که آدم میتونه درست رو از غلط تشخیص بده ،

 سپیدی رو از سیاهی ،

قشنگی رو از زشتی ،

و همه ی تناقض ها رو

اونجوری که مردم این دوره زمونه تو این دنیا دارن غرق میشن ، فقط خدا به دادمون برس

خوب تا یه آپ دیگه

دست علی نگهدارتون

یا حق

خوب با عرض سلام خدمت دوستان عزیز

فرا رسیدن ماه مبارک رمضان رو به همه ی شما تبریک میگم و امیدوارم این ماه براتون سرشار از برکت باشه

خوب عرض کنم که امروز هم با دوتا شعر در خدمتتون هستم یکی از خودم و یکی از خانم زینب آذربادگان ربط این شعرها هم اینه که من این شعر رو رو به این بهانه گفتم که چون شعر خانم آذربادگان غمگین بود ؛ یه شعر گفتم تا به قول خودم مشتی باشد بر دهان استکبار جهانی .... هم حال این شهر غمگین زینب خانم رو بگیریم ....خوب اینم دو تا شعر

دلگیر که می‌شوی
سیاه می‌شود آسمان دلت
منتظر می‌شوی
تا من
پرده‌ی شبت را
سوزن سوزن
ستاره باران کنم

دلگیر که می‌شوی
کویر می‌شود دشت دلت
منتظر می‌شوی
تا من
دل سوخته‌ات را
قطره قطره
گل باران کنم

دلگیر که می‌شوی
منتظر می‌شوی
تا من
از راه برسم
با چمدانهایی پر از مرهم
یادت می‌رود
که من آمده‌ام
تا بروم

 خوب میبینین دیگه واقعا شعر به این غمگینی نشنیدین دیگه ولی نامردیه خوب منم یه شعر غمگین گفتم اینطوری و یادتون باشه در راستای مشتی بر دهان استکبار جهانی و اینا بوده و هست اینم شعر  

آمدی زیبا ولی از رفتن آوردی خبر

تک درختی بودم اینجا میزنی بر ما تبر

می شکستم ساده با دست تبر زن بی صدا

تازه میکردم در این ویرانه داغم تازه تر

از چه مارا میبری از یاد ای زیبا ترین

نیست دیگر جز پناهی از درخت ما اثر

غربت باران به روی برگ های من کجاست

مرهم زخم تبر داری بیا باری دگر

مرده را آسان بپا کن با نگاهی بی دریغ

پر کنی این آسمان از رویش من با خبر

من که در این جنگل از فرهاد هم نامی ترم

رج بزن در قمستم فریاد در کوه و کمر

مانده ای اینجا تبر یا مرحمی با ما شوی؟

 آمدی زیبا ولی از رفتن آوردی خبر

خوب موفق باشین و در پناه خدا

همیشه بگو یا علی تا نفس هست شکر و به هر شکر یاعلی