|
سلام به همه ی دوستان عزیز و گرامی امیدوارم تا اینجای ماه رمضان رو پر برکت و پر از روحیه پشت سر گذاشته باشین و هر روزش براتون یادآور یک سحری دلچسب و یه افطار به یادموندنی باشه امروز آمدم تا براتون یه ذره حرف بزنم و یه شعر بزارم ولی البته بگم الان شب هست ولی در حقیقت روزه چون ساعت 1 و خورده ای بامداد روز جمعه است و من در خدمت شما هستم ، پس بدون اضافه گویی میرم سراغ متن اول آدما یادشون میره که معنی زندگی چیه ، شاید بچه ها بهتر اون رو بشناسن ، چون وقتی واردش میشن گریه میکنن ،شاید اونا بهتر درک کردن واقعیت زندگی رو ، چون هنوز هیچ تعلق خاطری ندارن ، ولی وقتی میرم تو بغل مادر ... وقتی بهش وابسطه میشن .... گریه رو فراموش میکنن ولی هنوز معصومیت تو نگاهشون موج میزنه ، م آدماا از بچگیمون هیچ خاطره ای رو به یاد نداریم یا خیلی کم چون انقدر برامون به سرعت میگذشت که ترجیح میدادیم لذت سپری شدن لحظات رو به خاطر بسپاریم اما وقتی که بزرگ تر شدیم ، وقتی بیشتر وابسطه ی این دنیا شدیم ، وقتی که انقدر مثل آدم بزرگ ها شدیم ، وارد دنیای پوچشون شدیم که گریه کردن رو مایه خجالت خودمون می دیدیم ،هیییییییییییییییییییییییی .... بعد که میشینیم و یه ذره به روزای قبل فکر میکنیم ، که چی بودیم و چی شدیم ، سعی میکنیم که یه کار مثبت ، یه فکر خوب یه اثر جاوید از خودمون به جا بزاریم ، تا مردم مارو به نیکی یاد کنن ، میگن بعضی از آادم ها بعد یه سنی زیادی مهربون میشن ، زیادی عاشق میشن زیادی .... ولی چه حیف ، چه حیف که خیلی از لحظات رو از دست دادن،چه حیف که بهترین لحظات رو از دست دادن ، چه حیف و چه حیف ،فرق آدما اینجا معلوم میشه ،اونایی که اگه همین حالا هم بخوان از این دنیا برن کلی خاطره دارن که هیچ ،از زندگی هم راضی بودن و تمام لحظات رو از عشق و محبت پر کرده بودن ،ولی نه مثل کسانی که دارن فکر میکنن چطور از خودشون خاطره بجا بزارن لحظات خیلی زود میگذره ،زودتر از اون چیزی که آدما فکرشو بکنن ولی حیف ،که در گذر این لحظه ها ما فراموش کار ترین هستیم ،و چه حیف تر اینکه ،فراموش کار ترین بمونیم و چه حیف و حیف که فراموش کار بمیریم یه یا علی یه بسم الله برای شروع دیگه داره کم کم دیر میشه پس بساز خاطره ها رو که زیبا شن زندگی و روشن شن لحظه ها از حرمت این خاطره ها قبل از اینکه حرف دوم رو شروع کنم میخوام یه شعر براتون بزارم به اسم رنگ های بی رنگ خوب من همیشه نسبت به رنگارنگ بودن آدما شکایت داشتم و خوب بهتره این مطلب رو در ادامه بخونین و اگه دوست داشتین نظر بدین در چرخش این دار , که هر رنگ , به صد رنگ در رنگ , چو بیرنگ شرنگ , در پی یک ننگ آسوده که آسود ؟ در چرخش بی سود آسوده تنان بر دو قلم , کور و یا منگ خوش صبح ز بی صبح زمین , صبح امید است بی صبح زمین تار شود , تار پر از جنگ فردای چه فرق است ؟ امروز چو فرداست افسوس که دیگر نبود آه از این ننگ بی مهر ترینیم , در پرده ی اوهام مهری که نخواهد مامن , جای همه سنگ با سرعتی از نور , در قعر روانیم هیهات که گم کردهی جاییم , بر چنگ عارض به شرف گفت , ای پاکترین عشق فریاد کنم , ناله کنان , آه از این ننگ در هر رنگی که وارد این دنیا میشه یه زهری نهفته است برای طرح اولیه ی یک ننگ ، به نظره من دنیا رو باید بی رنگ دید ، بعضی ها سفید ، بعضی ها سیاه ، اینجا آدم های خاکستری معنا ندارن چون نه به سفیدی تعلق دارن نه به سیاهی ، رنگ ها فقط برای پوشوندن واقعیت پاکی و ناپاکی آدمها به وجود آمده ، میدونین ، نفس انسان مثل یه چراغ میمونه ، گناه هایی که انجام میدی مثل کاغذ های رنگی که جلوی نور چراغ میگیری ، هرچی گناه بیشتر باشه ، نور کمتری از نفس آدم به آدم میرسه ، به یه جایی میرسه که دیگه نوری نمیمونه ، ولی خدا باز هم با سختی و مشکل و گرفتاری و امتحاناش یه راهی باز میکنه که نفس بتونه نورش رو برسونه ، قصد ، نور معمولی نیست ، منظور نوری هست که آدم میتونه درست رو از غلط تشخیص بده ، سپیدی رو از سیاهی ، قشنگی رو از زشتی ، و همه ی تناقض ها رو اونجوری که مردم این دوره زمونه تو این دنیا دارن غرق میشن ، فقط خدا به دادمون برس خوب تا یه آپ دیگه دست علی نگهدارتون یا حق
|
